Betraktninger fra Bartnes

Fredagskveill’n va æ ut på eit uvanlig oppdrag.  Æ skoill dækk ein konsært med Karpe Diem i samfunnshuset. Intrøkkan vart mang ætti kvart som ongdom fra ein konferanse i by’n intok storsal’n – kledd i eit mangfoildig utvalg av kleskreasjona. Nån i reinhækla sommerantrækk, ainner ytterkainten med oillhuva neover øran og bobbeljakki. Konvensjona i klesvein hørre tydeligvis fortida te, og politikeran – som va med på lasset fra konferansen.

Heilt blank når det gjeld dagens musikk meint æ itj vårrå; æ hadd te og me hørd om gjængen på scenen. Men da æ – med klart kamera –  bevæga mæ mot scenen da karpegutan starta, fekk begrepet lyd ein ny dimensjon. Eit raskt blekk mot taket fer å sjå ætti sprekkdannelsa va på sin plass. Gølvet va æ minder bekymra fer, det har tøld både reinlænder og pols med foill dækning. Retrætten te bakre regiona va høgst nødvendig fer bevaring tå det lisse æ har att tå hørsel, og no skjønne æ koffer barnebarn i tenåran bortimot konsekvent svare: “Hæ ?” når dæm bli tesnakka. Med sånne konsærtopplevelsa – og dæm e nok vanlig hos de flæstan – bli trommhinnan sætt på stør prøva einn min vart gjennom tyve års arbe med bergbormaskina.

På tur heim ætti eindt oppdrag fekk æ spørsmål fra ein tå vaktin om kolles æ likt musikken? Æ mått bærre svar som saint va at det vest æ lite om, fer det slo lokk fer øran ætti åpningsakkord’n på gitar’n.

Næi, da va æ meir på heimebane førri månda’n da båt’n min dreiv av i styggvère. Koffer skoill’n gjørrå det, ferræsten? Hain har da liggi der i 15 år uten å stekk av. Svaret ga sæ sjøl; ankeret mangla botnkontakt,  og groinn te det va åpenbar da æ fekk opp svineriet. Ætti å ha baska opp eit ankertaug som likna mæst på eit delvis velløkka skjèloppdrætt, dokka det opp nåkkå som koinn ha skræmt følk med hang te overtru.

Ei sammenlikning med draugen va vældig nerligganes, førri æ  koinn konstater at det va eit enormt sjurreir tå drægga og tauverk. Inni der hadd ankertauget snurra sæ opp og vorti fer kort. At  de to dræggan æ  la ut ein gong i tia hadd vorti te fir e vel eit bevis på at plassen har verri brukt før. 30-40 meter tauverk va eit mysterium – te æ kom på at å ha lagt ut det sjøl mot nordvæst’n, men fæstet i ein kommreng uti soinne hadd tydeligvis slæpt.

Jaha, tænke du sekkert, hves du har orskas verri med så langt.

Ka e moral’n – eiller konklusjon – i det henne?

Dein e min egen, og dein dokka opp i haue mens æ skreiv. Æ hadd det mytjy artiar mens æ plagdes med fertøyninga einn på konsært i samfunnshuset,  så sjøl om det e tongt å inrøm: No e ongdomsti’a definitivt over.